Rozwój osobisty? A po co?

Rozwój osobisty? A po co?

Początkowe pytanie zasadnicze – „czy warto w ogóle się zainteresować rozwojem samego siebie” zmigrowało w pytanie...

Mateusz Machaj: Czy kapitalizm jest odpowiedzialny za kryzys?

Czy kapitalizm jest odpowiedzialny za kryzys?

O kłopotach amerykańskiej gospodarki rozpisują się nie tylko ekonomiści i analitycy finansowi.

Formuła Sukcesu - 3 proste kroki do każdego celu

Formuła Sukcesu - 3 proste kroki do każdego celu

Ilu ludzi, tyle definicji sukcesu. Dla każdego będzie oznaczać to całkiem coś innego.

10 umysłowych trików, które musisz znać

10 umysłowych trików, które musisz znać

Umysł zna wiele sztuczek, o których pewnie jeszcze nie słyszałeś. Będziesz zaskoczony jak łatwo i przyjemnie (...) Więcej »

Nowe artykuły w serwisie poświęcone rozwojowi osobistemu i ekonomii

Jak kształtuje się sposób myślenia?

Jak kształtuje się sposób myślenia?

Wszyscy ludzie są różni i każdy z nas jest – chciałoby się rzec – genetycznym unikatem. Charakteryzuje Cię pewna grupa cech, których nikt inny nigdy wcześniej (...) Więcej »

Jak odnaleźć swoją pasję

Jak odnaleźć swoją pasję

Często z prośbą o pomoc piszą do mnie osoby, które chciałyby robić w życiu coś, co zawsze ich będzie pasjonować. Chciałyby pracować wiedząc, że to jest (...) Więcej »

Sekret, czyli Prawo Przyciągania

Sekret, czyli Prawo Przyciągania

Od jakiegoś czasu sporo hałasu w mediach robi film „The Secret". DVD i książki związane z ‘The Secret' są na liście bestsellerów amazon.com. W naszym rodzimym (...) Więcej »

Polityka personalna i strategiczne zarządzanie potencjałem społecznym

Polityka personalna i strategiczne ...

Funkcja personalna, podobnie jak marketingowa, finansowa, produkcyjna itd., jest jedną z funkcji przedsiębiorstwa. Zajmuje się (...) Więcej »

Jesteś tutaj: Start » Wybitni ekonomiści cz. 2

Wybitni ekonomiści cz. 2

Karol Marks (1818 - 1883)

Był jednym z głównych przedstawicieli nurtu radykalnego. Odrzucał założenia analizy neoklasycznej, a w swoich pracach prezentował wizję nowych stosunków ekonomicznych, które miały zapewnić osiągnięcie najsprawiedliwszej i najkorzystniejszej dla ludzkiego rozwoju organizacji społeczeństwa. Przejmując niektóre koncepcje Davida Ricardo, Marks stworzył teorię alienacji pracy i wyzysku klasy robotniczej. Analizował także kryzysy koniunkturalne, wskazując na zjawisko nadprodukcji jako ich przyczynę.

Antoine Augustin Cournot (1801-1877)

Francuski filozof, matematyk i ekonomista urodzony w małym miasteczku Gray. Był przedstawicielem Lozańskiej Szkoły Matematycznej. Opracował popularny model konkurencji niedoskonałej zwany modelem Cournota. Przyjmując, że cena jest dana Cournot sformułował prawo popytu, zapisując je we wzorze D = F(p), gdzie D oznacza popyt efektywny, F - pewną funkcję, a p - cenę, przy czym kierunek zmian jest przeciwny, tzn. gdy cena wzrasta, to popyt spada, a gdy cena maleje to popyt wzrasta. Stąd stosunek przyrostu popytu do spadku ceny jest ujemny. Doszedł do wniosku, że klasyczne prawo popytu i podaży, głoszące, iż cena jest wprost proporcjonalna do popytu, a odwrotnie proporcjonalna do podaży, jest nieprawdziwe, gdyż reakcja ceny na zmiany popytu i podaży może być różnego stopnia. W tym miejscu Cournot jako pierwszy wprowadził pojęcie elastyczności. Nie potrafił jednak wyrazić go w formule matematycznej.

Markiz Vilfredo Federico Damaso Pareto (1848-1923)

Włoski ekonomista i socjolog. Był współtwórcą tzw. "lozańskiej szkoły w ekonomii". Pareto rozszerzył zastosowania metod matematycznych w ekonomii oraz rozwinął pojęcie ogólnej równowagi ekonomicznej. Optimum w sensie Pareto (czy efektywność w sensie Pareto, efektywność Pareta) - termin ekonomiczny oznaczający taki podział dostępnych dóbr, że nie można poprawić sytuacji jednego podmiotu (dostarczyć mu większej ilości dóbr) nie pogarszając sytuacji któregokolwiek z pozostałych podmiotów. Nazwa terminu pochodzi właśnie od nazwiska włoskiego ekonomisty - Vilfreda Pareta.

Léon Walras (1834-1910)

Francuski ekonomista, założył matematyczną szkołę w ekonomii, stworzył matematyczną teorię ogólnej równowagi ekonomicznej. Prawo Walrasa - reguła dotycząca równowagi ogólnej, według której na doskonale konkurencyjnym rynku podaż i popyt na konkretnych mniejszych rynkach sumują się w jedną całość. Innymi słowy, wartość zagregowanej nadwyżki popytu zawsze wynosi 0. Prawo Walrasa implikuje, że jeżeli n - 1 rynków znajduje się w równowadze, to i n-ty rynek musi być zrównoważony.

Carl Menger (1840-1921)

Austriacki ekonomista, twórca austriackiej szkoły ekonomii. W roku 1871 opublikował Zasady ekonomii, których wydanie uznaje się za początek szkoły austriackiej. Stworzył teorię wartości i ceny. Opracował prakseologiczną metodologię badań. Szczególną rolę w ekonomii odegrał jego wkład w rozwój koncepcji krańcowej użyteczności, dzięki której mógł odrzucić laborystyczną teorię wartości Adama Smitha i Davida Ricardo. Mimo wielu wybitnych prekursorów Austriackiej Szkoły Ekonomii, których można znaleźć w sześćsetletniej prehistorii, to Carl Menger pozostaje prawdziwym i solidnym jej założycielem. Zasługuje na ten tytuł z samego tylko powodu, że stworzył teorię wartości i ceny, która stanowi rdzeń austriackiej teorii ekonomicznej. Lecz Menger zrobił więcej: opracował i konsekwentnie wykorzystywał prawidłową, prakseologiczną metodę prowadzenia teoretycznych badań ekonomicznych.

Eugen von Boehm-Bawerk (1851-1914)

Znalazł się we właściwym miejscu i czasie, by wnieść istotny wkład w rozwój ekonomii austriackiej. Wcześniej w swojej karierze Böhm-Bawerk postawił kardynalne pytanie, dyskutowane zarówno przez prekursorów jak i przez jemu współczesnych. „Czy istnieje jakiekolwiek usprawiedliwienie dla procentu wypłacanego właścicielom kapitału?” Usprawiedliwienie, jego zdaniem, polega na prostym fakcie: ludzie bardziej cenią dobra dzisiejsze niż przyszłe w tej samej ilości i tej samej jakości. Najbardziej znacząca w jego wczesnej pracy jest miażdżąca krytyka teorii wyzysku, przyjętej przez Karola Marksa i jego naśladowców: kapitaliści nie wyzyskują pracowników; zapewniają robotnikom płace dużo wyższe niż zysk, który pomogli oni wypracować.

Friedrich von Wieser (1851-1926)

Przedstawiciel szkoły austriackiej w ekonomii. Urodzony w Wiedniu syn wysokiego urzędnika w ministerstwie wojny, początkowo uczył się socjologii i prawa. Był szwagrem innego czołowego austriackiego ekonomisty Eugena von Boehm-Bawerka. Wprowadził termin granicznej (najniższej) użyteczności decydującej o wartości dobra - „Grenznutzen”. Za cenny wkład do nauki ekonomii subiektywnej uznaje się prawo użyteczności krańcowej Friedricha Wiesera, zwane I prawem Gossena. Wieser już w 1889 r przedstawił pełną teorię kosztów alternatywnych.

Alfred Marshall (1842-1924)

Jest założycielem szkoły myśli ekonomicznej, którą zwykło się nazywać szkołą neoklasyczną z Cambridge, na tamtejszym uniwersytecie bowiem studiował i wykładał. Urodził się zaledwie w 19 lat po śmierci Ricarda, w 8 lat po zgonie Malthusa, a studiował prace żyjącego jeszcze J. St. Milla. Potrafił rozwinąć i scalić osiągnięcia trzech szkół kierunku marginalistycznego, nawiązując do tradycji ekonomii klasycznej, nie tracąc więzi z rzeczywistością i - co jest ogromnie ważne - przekazując swoje koncepcje całej generacji uczniów. Zalecał i sam konsekwentnie stosował technikę analizy znaną w logice i matematyce jako warunek ceteris paribus — przy innych warunkach równych. Marshall wyraźnie próbował połączyć w jeden system elementy subiektywizmu z elementami analizy obiektywnej, stosowanej przez tradycyjną ekonomię angielską i francuską. Dlatego, obok ceny popytu, wprowadził cenę podaży, wynikającą z kosztów produkcji. Marshall był pierwszym ekonomistą, który uznawał istnienie nie tradycyjnych trzech czynników w produkcji: pracy, i kapitału i ziemi, ale właśnie czterech czynników wartościotwórczych. Dodatkowy – odrębny od kapitału – był element sprowadzający się do przedsiębiorczości produkcji czy jej organizacji. Wprowadził pojęcie tzw. elastyczności popytu.

John Bates Clark (1847-1938)

Odmienną teorię, choć bardzo zbliżoną do ekonomii Alfreda Marshalla, rozwinął niemal równocześnie, na gruncie amerykańskim, w Columbia University w Nowym Jorku, John Bates Clark. Mówi się nawet o amerykańskiej odmianie neoklasycyzmu, a niezmiernie popularnego na drugiej półkuli J.B. Clarka czasem nazywa się ojcem ekonomii amerykańskiej. Dokonał on innego podziału ekonomii: na ekonomię izolowanego człowieka, która ujmuje prawa niezmiennie obowiązujące w każdym ustroju gospodarczym oraz na ekonomię gospodarstwa społecznego, czyli właściwą ekonomię polityczną lub społeczną, która formułuje prawidłowości mniej lub bardziej powszechne. I ją —podobnie jak Marshall — dzielił na statykę i dynamikę. Clark sformułowanemu przez siebie prawu malejących przychodów — a jednocześnie wzrastających kosztów na jednostkę produktu — nadał znaczenie ogólne, rozszerzając je z rolnictwa na wszelkie produkty i stosując do wszystkich czynników produkcji. Przyjął on, że ilość jednego czynnika produkcji (np. kapitału) jest dana, podczas gdy ilość drugiego czynnika (np. pracy) stale wzrasta. Z kolei odwrotnie: gdy stale wzrasta ilość kapitału, na tym samym poziomie pozostaje ilość pracy. Przy takim założeniu rozważył związek między ilością czynnika a ilością determinowanego przez ten czynnik produktu.

John Maynard Keynes (1883-1946)

Angielski ekonomista, twórca teorii interwencjonizmu państwowego w dziedzinie ekonomii i finansów państwowych. Za sprawą rodziny był edukowany w kierunkach ekonomicznych od najmłodszych lat, studiował ekonomię i matematykę, był wykładowcą Uniwersytetu w Cambridge. Stworzył "popytową teorię kształtowania się dochodu narodowego", która mówi o tym iż na wielkość zatrudnienia oraz na dochód narodowy, składa się wpływ popytu efektywnego ludności, który uzależniony jest natomiast od wydatków konsumpcyjnych oraz inwestycyjnych. Dowodził, że spadek poziomu płac, poprzez spadek popytu, może doprowadzić najpierw do spadku produkcji i wydatków globalnych - a to w konsekwencji do spadku zatrudnienia. W swoich pracach bardzo wiele miejsca poświęcał zagadnieniom związanym z bezrobociem, popytem i produkcją globalną. Uważał, że bezrobocie powstaje przy zbyt niskim dochodzie dla utrzymania konsumpcji i zbyt wysokiej stopie procentowej - tak aby mogła ona stymulować kolejne inwestycje. Keynes zajmował się także: zgłębianiem "natury" rodzajów oszczędności i pieniądza, stopy procentowej i niepewności wobec przyszłości oraz zagadnieniem wzrostu gospodarczego. W analizach dowodził, że poziom oszczędności jest funkcją dochodu, a nie stopy procentowej. Stopa procentowa wywiera wpływ na "preferowanie płynności, a nie na globalny poziom oszczędności". Pisząc o ożywieniu gospodarczym akcentował dwie najważniejsze sprawy: 1. zmniejszenie stopy procentowej może stymulować inwestycje, ale tylko, gdy przewidywania w długim okresie czasu nie są zbyt negatywne, oraz 2. podtrzymywanie popytu może spowodować wzrost produkcji i zatrudnienia, tylko wtedy, gdy czynniki produkcyjne nie są w pełni wykorzystane. Po roku 1930, gdy wielka depresja szalała w Anglii, a bezrobocie stało się ustawiczną plagą, Keynes podjął próbę wytłumaczenia, dlaczego jego zdaniem nie było samoczynnego przeciwdziałania niepełnemu zatrudnieniu. Zagadnienie to stało się tematem Ogólnej teorii zatrudnienia, procentu i pieniądza, która ukazała się w lutym roku 1936. Teoria Keynesa powstała jako reakcja na Wielki kryzys ekonomiczny lat 1929-1933. Wystąpił wtedy spadek PKB i wzrost bezrobocia.

Źródła:

  1. Leksykon wybitnych ekonomistów - Janine Bremond, Marie-Martine Salrot, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997 r.
  2. Nagrody Nobla w ekonomii - Tomasz Gruszecki, Oficyna wydawnicza Verba, Lublin 2001 r.


Pokaż innym ten wpis:

pobierz jako PDF

Komentuj z Facebookiem


Rozmiar tekstu: A A A
Wyślij emaila
Sekret
kapitalizm
Hipnotyczny marketing
Asertywność NLP Cele Sukces


Dziennik Internautów (DI) - internet w życiu i biznesie
Wprost
Wprost i Kultura
Ludzie
Blogbox
Webhosting.pl. Portal technologii internetowych
Pitbul
ototrend
Portal Zwierciadło - weź oddech | Portal Zwierciadlo
Polska Agencja Prasowa
Webinside.pl: tworzenie stron WWW, kurs HTML, PHP, Flash
Gover
InfoTuba