Rozwój osobisty? A po co?

Rozwój osobisty? A po co?

Początkowe pytanie zasadnicze – „czy warto w ogóle się zainteresować rozwojem samego siebie” zmigrowało w pytanie...

Mateusz Machaj: Czy kapitalizm jest odpowiedzialny za kryzys?

Czy kapitalizm jest odpowiedzialny za kryzys?

O kłopotach amerykańskiej gospodarki rozpisują się nie tylko ekonomiści i analitycy finansowi.

Formuła Sukcesu - 3 proste kroki do każdego celu

Formuła Sukcesu - 3 proste kroki do każdego celu

Ilu ludzi, tyle definicji sukcesu. Dla każdego będzie oznaczać to całkiem coś innego.

10 umysłowych trików, które musisz znać

10 umysłowych trików, które musisz znać

Umysł zna wiele sztuczek, o których pewnie jeszcze nie słyszałeś. Będziesz zaskoczony jak łatwo i przyjemnie (...) Więcej »

Nowe artykuły w serwisie poświęcone rozwojowi osobistemu i ekonomii

Jak kształtuje się sposób myślenia?

Jak kształtuje się sposób myślenia?

Wszyscy ludzie są różni i każdy z nas jest – chciałoby się rzec – genetycznym unikatem. Charakteryzuje Cię pewna grupa cech, których nikt inny nigdy wcześniej (...) Więcej »

Jak odnaleźć swoją pasję

Jak odnaleźć swoją pasję

Często z prośbą o pomoc piszą do mnie osoby, które chciałyby robić w życiu coś, co zawsze ich będzie pasjonować. Chciałyby pracować wiedząc, że to jest (...) Więcej »

Sekret, czyli Prawo Przyciągania

Sekret, czyli Prawo Przyciągania

Od jakiegoś czasu sporo hałasu w mediach robi film „The Secret". DVD i książki związane z ‘The Secret' są na liście bestsellerów amazon.com. W naszym rodzimym (...) Więcej »

Polityka personalna i strategiczne zarządzanie potencjałem społecznym

Polityka personalna i strategiczne ...

Funkcja personalna, podobnie jak marketingowa, finansowa, produkcyjna itd., jest jedną z funkcji przedsiębiorstwa. Zajmuje się (...) Więcej »

Jesteś tutaj: Start » Teoria organizacji i zarządzania - Artykuły » Kierunki w teorii organizacji i zarządzania

Kierunki w teorii organizacji i zarządzania (V)

Drukuj | 26 luty 2011 | Tekst jest fragmentem książki autorstwa Ricky W. Griffin Podstawy Zarządzania Organizacjami, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1998, książki pod redakcją Jerzego Kurnala Twórcy naukowych podstaw organizacji, Wybór pism, Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 1972 oraz książki autorstwa Witold Kieżun Sprawne Zarządzanie Organizacją, Szkoła Główna Handlowa. Warszawa 1997

7. Podejście Społeczno-Polityczne

Teorie konfliktowe kładą nacisk na obustronność oddziaływania kierowników i podwładnych i na instytucjonalność konfliktu między nimi. Wychodząc z tego założenia teorie te przeciwstawiają się koncepcji humanistycznej (szkoły stosunków ludzkich), zakładającej harmonijną współpracę między kierownictwem a załogą. Konflikt interesów między pracownikami a kierownikami jest nieunikniony; przedmiotem zainteresowania nauki powinien być zatem proces wzajemnego oddziaływania tych stron na funkcjonowanie organizacji.

Typowe źródła konfliktu to albo domagania się lepszych warunków pracy przez podwładnych, albo chęć wprowadzenia racjonalnych ulepszeń przez kadrę kierowniczą. Zmiany te mogą zniszczyć różne formy powiązań nieformalnych, stąd też i częste przeciwstawianie się im poprzez bierny opór, faktyczne nierealizowanie zmian, pozorowaną ich realizację, zdecydowaną negację, bunt lub rezygnację z pracy.

Zdaniem niektóry teoretyków istnieje też w przedsiębiorstwie stały proces negocjacji między kierownictwem i personelem, jego treścią są relacje pomiędzy obowiązkami a rekompensatą.

Istnieje też pogląd (Touraine, 1965), że konflikt wewnątrz przedsiębiorstwa wywołany przez podwładnych jest dowodem ich chęci uczestniczenia nie tylko w ustalaniu prawidłowych relacji między obowiązkami i rekompensatą, ale także w sprawnym zarządzaniu. Stąd też twierdzenie, że rewindykacja jest formą partycypacji, a więc aktywnego udziału w zarządzaniu, oraz tezy, że konflikt jest źródłem rozwoju, i że tylko przez krytykę stanu istniejącego można dokonać zmian usprawniających.

Na tle tych stwierdzeń o nieuchronności istnienia konfliktu pomiędzy przełożonymi a pracownikami zrodziło się w gospodarce wolnorynkowej bogate ustawodawstwo, regulujące całość tych stosunków.

Punktem wyjścia jest uznanie prawa związków zawodowych do reprezentowania interesów pracowników i do negocjowania swoich postulatów z pracodawcami. Akceptuje się więc w ten sposób oficjalnie specyficzny bilateralizm struktury przedsiębiorstwa, w którym działają dwie siły: kierownictwo i związki zawodowe, a konflikt interesów staje się legalnym źródłem regulowania stosunków pracy.

Procedura rozwiązania konfliktu jest precyzyjnie ustalona w odpowiednim akcie normatywnym, przy przyjęciu założenia, że konflikt jest ukrytą formą współpracy.

Istnieją trzy podstawowe podejścia do procesu negocjacji pomiędzy pracodawcą a pracobiorcami: dystrybucyjne, integracyjne i destrukcyjne.

  • Podejście dystrybucyjne – to odpowiednik gry z „sumą zerową”. Istnieje tu atmosfera konfrontacji i pewnego braku zaufania. Obie strony walczą, stosując metody ofensywne i defensywne.
  • Podejście integracyjne odznacza się obustronną wolą dojścia do porozumienia we wspólnym interesie.
  • Podejście destrukcyjne odznacza się obustronną wolą zniszczenia pracownika, doprowadzenia do dymisji kierownictwa bądź do pełnej dezintegracji związku zawodowego.

Strajk, mogący być formą agresji, porusza opinię publiczną, która może domagać się takiej czy innej formy rozwiązania sporu.

Istnieniu konfliktów w organizacjach gospodarczych poświęca też swoją uwagę nowy Katechizm Kościoła Katolickiego (1994), którego teza 2430 głosi „Życie gospodarcze odwołuje się do rozmaitych interesów, często sprzecznych ze sobą. Tym można wytłumaczyć pojawienie się konfliktów, które je charakteryzują. Powinno się podejmować wysiłki, by je ograniczać w formie negocjacji, które szanują prawa i obowiązki każdego uczestnika życia społecznego: odpowiedzialnych za przedsiębiorstwa, przedstawicieli pracowników, na przykład organizacji związkowych, i – ewentualnie – władz publicznych”.

8. Podejście Ekonomiczne

Trzeba wiedzieć, że każda organizacja gospodarcza jest przede wszystkim organizacją ekonomiczną, nastawioną na osiągnięcie określonego rezultatu ekonomicznego. Wynika stąd potrzeba znajomości ekonomicznych koncepcji sprawności przedsiębiorstwa.

8.1. Klasyczna Teoria Ekonomiczna

Klasyczna teoria ekonomiczna jest w większym stopniu teorią rynku, niż teorią przedsiębiorstwa. Określa ona sprawność idealnego systemu wolnej konkurencji, w którym występuje równowaga pomiędzy popytem i podażą. Postulaty tego idealnego systemu przedstawiają się następująco:

  • Atomizacja konkurencji - to znaczy daleko idące rozdrobnienie podmiotów gospodarczych...
  • Brak ograniczeń wejścia na rynek...
  • Konkurencja jest rozwijana jedynie poprzez różne ceny...
  • Nie ma żadnych ograniczeń co do cen produktów, które kształtują się na podstawie popytu i podaży, stąd też i niedopuszczalne są jakiekolwiek ograniczenia państwowe czy monopolistyczne.
  • Konsumenci i producenci dysponują pełną informacją dotyczącą cen, jakości i kosztu produktów. Ich decyzje są podejmowane na zasadzie doskonałej racjonalności.

W świetle tych założeń przedsiębiorstwo nie jest zespołem ludzkim określającym swoją strategię i oddziaływującym na środowisko. Przedsiębiorca, zgodnie z zasadą doskonałej racjonalności, dostosowuje się jedynie do wymogów konkurencji.

Klasyczna teoria wolnego rynku nie ostała się jednak w świecie praktyki, będąc jednocześnie przedmiotem krytyki wielu ekonomistów. Na podstawie tej krytyki ukształtowała się teoria neoklasyczna, dostosowana do aktualnej rzeczywistości. Podstawowe elementy tej krytyki i neoklasycznej tezy są następujące:

  1. Nie występuje w praktyce 100-procentowa atomizacja konkurencji...
  2. We wszystkich krajach gospodarki wolnorynkowej występują określone bariery wejścia na rynek...
  3. Pełną mobilność przedsiębiorstw ogranicza zróżnicowana wielkość kapitału...
  4. Metody konkurencji nie ograniczają się jedynie do różnicy cen...
  5. Ceny produktów są zależne nie tylko od podaży i popytu, ale również od polityki celnej i kredytowej państwa, a także od polityki międzynarodowej (np. blokada polityczna).
  6. Nie są dostępne wszystkie informacje dotyczące charakteru i kosztów produkcji, objętych często zawodową tajemnicą, jak również decyzje ekonomiczne nie zawsze są podejmowane na zasadzie doskonałej racjonalizacji.

Odpowiedź na tę krytykę klasycznej teorii jest taka, że teoria ta nie ma za zadanie opisanie realnego działania firm na rynku, lecz jedynie przedstawianie pewnych przesłanek dla ułatwienia oceny sprawności firm. Zakłada się jednak, że sprawne firmy działają zgodnie z zasadą pełnej racjonalności.

8.2. Analityczne Podejście Ekonomiczne

Analityczne podejście ekonomiczne stawia sobie zadanie wdrożenia normatywnych metod podejmowania decyzji ekonomicznych, najbardziej zbliżonych do klasycznego modelu racjonalności doskonałej. Chodzi tu o decyzje podejmowane w warunkach niepewności i ryzyka, z zastosowaniem metod matematycznych.

Oczywiście w grę tu wchodzą jedynie problemy ekonomiczne, dobrze ustrukturalizowane, to znaczy - sformułowane ilościowo, w których istotne zależności wyjaśnione są na tyle dobrze, że mogą być wyrażone w liczbach. Problemy tego typu można rozwiązywać metodą badań operacyjnych, a także stosuje się modele symulacyjne w obrębie tzw. dynamiki przemysłowej.

Według Van der Veena (1970) badanie operacyjne jest to „badanie ilościowych cechy operacji, istotnych dla podejmowania decyzji optymalnych, to znaczy takich, które po wzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności można uważać za najlepsze”.

Kierownik uzyskuje od specjalistów informacje, jakie problemy mieszczą się w tej grupie i poleca rozwiązanie ich za pomocą badań operacyjnych.

DYNAMIKA PRZEMYSŁOWA (industrial dynamics) polega na budowie modeli sytuacyjnych, które są wykorzystywane do procesu decyzyjnego zarówno na etapie planowania kierowniczego, jak i organizowania oraz kontroli.

Klasycznym w tej dziedzinie osiągnięciem stal się opracowany już w 1959 r. kompleksowy model przedsiębiorstwa J.W. Forrestera z Massachusets Institute of Techology w USA (1961). (...)

Do zalet modelu Forrestera i pochodnych należą:

a) przejrzystość,

b) dostępność,

c) dostosowanie terminologii modelu do terminologii używanej w praktyce,

d) możliwość zmian struktury modelu i jego dekompozycji.

Wadą modelu jest determinizm, zbytnie uproszczenie procesu decyzyjnego, a także ilościowe rozwiązywanie problemów, z zastosowaniem elementarnych formuł matematycznych, co staje się podstawą do zarzutu nadmiernego prymitywizmu.

Literatura:

  1. Ricky W. Griffin: Podstawy Zarządzania Organizacjami, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1998
  2. Praca zbiorowa pod redakcją Jerzego Kurnala: Twórcy naukowych podstaw organizacji, Wybór pism, Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 1972
  3. Witold Kieżun: Sprawne Zarządzanie Organizacją, Szkoła Główna Handlowa. Warszawa 1997


Pokaż innym ten wpis:

pobierz jako PDF

Komentuj z Facebookiem


Rozmiar tekstu: A A A
Wyślij emaila
Sekret
kapitalizm
Hipnotyczny marketing
Asertywność NLP Cele Sukces


Dziennik Internautów (DI) - internet w życiu i biznesie
Wprost
Wprost i Kultura
Ludzie
Blogbox
Webhosting.pl. Portal technologii internetowych
Pitbul
ototrend
Portal Zwierciadło - weź oddech | Portal Zwierciadlo
Polska Agencja Prasowa
Webinside.pl: tworzenie stron WWW, kurs HTML, PHP, Flash
Gover
InfoTuba