Robert P. Murphy: Austriacki student wobec głównego nurtu ekonomii
13 kwiecień 2011 | Tekst pochodzi z mises.pl, autor Robert P. Murphy, Tłumaczenie: Witold Falkowski, wg oryginału An Austrian in Grad School: Confronting the Mainstream 1 sierpnia 2003
Większość rozpoczynających karierę naukową ekonomistów austriackich – ze względu na to, że stanowią oni niewielką grupę – żeby uzyskać tytuł doktora, musi przejść studia według ortodoksyjnych kanonów ekonomii głównego nurtu. Niedawno ukończyłem Uniwersytet Nowojorski i pomyślałem, że warto byłoby zwrócić uwagę na główne, zauważone przeze mnie w trakcie studiów, różnice między ekonomią austriacką a neoklasycznym paradygmatem nowokeynesowskim. Poniższe zestawienie nie jest w żadnej mierze kompletne, ani nie ujmuje wszystkich zasadniczych twierdzeń ekonomii austriackiej. Mam jednak nadzieję, że moje omówienie tematu będzie stanowiło zachętę dla obecnych doktorantów, żeby nie tracili ducha i ukończyli pisanie swoich prac dyplomowych.
Robert P. Murphy (cz. 2): Austriacki student wobec głównego nurtu ekonomii
13 kwiecień 2011 | Tekst pochodzi z mises.pl, autor Robert P. Murphy, Tłumaczenie: Witold Falkowski, wg oryginału An Austrian in Grad School: Confronting the Mainstream 1 sierpnia 2003
Kolejną olbrzymią różnicę między Austriakami a głównym nurtem stanowi podkreślenie przez tych pierwszych znaczenia czasu. Chociaż mainstream poczynił w tej dziedzinie znaczne postępy – przede wszystkim dzięki pracom sir Johna Hicksa – to jednak Austriacy wciąż proponują najlepsze ujęcie czasowej struktury produkcji. Teoria austriacka nie ucieka przed problemem heterogeniczności dóbr kapitałowych i olbrzymich trudności, które heterogeniczność ta stawia przed długookresową koordynacją produkcji i planami konsumpcyjnymi.
Monetaryzm i Milton Friedman
13 kwiecień 2011 | Tekst pochodzi z wikipedii Milton friedman, monetaryzm, www.sciaga.pl oraz www.bryk.pl
Monetaryzm to szkoła myśli ekonomicznej zajmująca się badaniem wpływu polityki pieniężnej państwa na dochód narodowy. W obrębie tego działu ekonomii istnieje szereg rozbieżności teoretycznych i ideologicznych. Monetarystą nazywa się w tym sensie każdego ekonomistę zajmującego się tą dziedziną niezależnie od jego poglądów w tej sprawie. Monetaryzm podkreśla długookresową neutralność pieniądza, brak krótkookresowej neutralności pieniądza, różnicę pomiędzy realnymi i nominalnymi stopami procentowymi oraz znaczenie podaży pieniądza przy analizie polityki makroekonomicznej. Głównymi przedstawicielami tego nurtu w ekonomii są Milton Friedman, Anna Schwartz, Karl Brunner, Allan Meltzer, David Laidler, Michael Parkin i Alan Walters.
Monetaryzm i Milton Friedman (cz. 2)
13 kwiecień 2011 | Tekst pochodzi z wikipedii Milton friedman, monetaryzm, www.sciaga.pl oraz www.bryk.pl
Przez inflację rozumie się zwykle proces ciągle rosnących cen, zwłaszcza ogólnego poziomu cen, co oznacza, że mamy do czynienia z procesem ciągle spadającej wartości pieniądza. Inflacja nie da się tak prosto opisać w ramach monetarnej teorii pieniądza, ponieważ monetaryści włączają do funkcji popytu na pieniądz oczekiwaną stopę inflacji. (por. artykuł P. M. Machaj o inflacji)
Monetaryzm i Milton Friedman (cz. 3)
13 kwiecień 2011 | Tekst pochodzi z wikipedii Milton friedman, monetaryzm, www.sciaga.pl oraz www.bryk.pl
Przyjmuje się, że istnieje cała rodzina krzywych Philipsa, odzwierciedlających różne oczekiwania stopy inflacji.
Naturalną stopę bezrobocia określa równowaga na rynku pracy i struktura realnych stóp płacy. W warunkach długotrwałej inflacji naturalna stopa bezrobocia ma tendencję spadkową.
Monetaryzm i Milton Friedman (cz. 4)
13 kwiecień 2011 | Tekst pochodzi z wikipedii Milton friedman, monetaryzm, www.sciaga.pl oraz www.bryk.pl
Teoria dochodu permanentnego została stworzona przez amerykańskiego ekonomistę Miltona Friedmana w 1957 roku. Zgodnie z teorią dochodu permanentnego wielkość konsumpcji w danym okresie zależy od poziomu dochodu permanentnego, czyli przeciętnego, długookresowego dochodu gospodarstw domowych, nie zaś od wysokości ich dochodu w danym okresie.
Murray N. Rothbard: Prawdziwy Milton Friedman
13 kwiecień 2011 | Tekst pochodzi z mises.pl, autor Murray N. Rothbard, Prawdziwy Milton Friedman, Tłumaczenie: Jan Lewiński
Jeśli spytać przypadkowo spotkaną osobę o „ekonomię wolnorynkową”, to, o ile w ogóle słyszała cokolwiek o tym pojęciu, najprawdopodobniej uzna je za równoznaczne z nazwiskiem Miltona Friedmana. Od wielu lat profesor Milton Friedman był stale przyjmowany ze szczególnymi honorami przez prasę i ekonomistów, a szkoła Friedmana i „monetaryści” rośli w siłę jako rzekoma przeciwwaga dla keynesowskiej ortodoksji.
Murray N. Rothbard (cz. 2): Prawdziwy Milton Friedman
13 kwiecień 2011 | Tekst pochodzi z mises.pl, autor Murray N. Rothbard, Prawdziwy Milton Friedman, Tłumaczenie: Jan Lewiński
Jednym z najbardziej katastrofalnych postępków Friedmana była znacząca rola, jaką z dumą zagrał podczas II Wojny Światowej, w Departamencie Skarbu narzucając cierpiącemu wówczas amerykańskiemu społeczeństwu system opodatkowania pobieranego u źródła (ang. withholding tax). Przed II Wojną Światową, gdy stopy podatku dochodowego były o wiele niższe niż dziś, nie było żadnej takiej konstrukcji; każdy spłacał swój rachunek jednorazowo, 15. marca każdego roku. Nie podlega wątpliwości, że w takim systemie urząd skarbowy (ang. Internal Revenue Service) nie miał szans na odebranie wszystkim członkom społeczeństwa całej kwoty skonfiskowanych tego roku pieniędzy.
Murray N. Rothbard (cz. 3): Prawdziwy Milton Friedman
13 kwiecień 2011 | Tekst pochodzi z mises.pl, autor Murray N. Rothbard, Prawdziwy Milton Friedman, Tłumaczenie: Jan Lewiński
Jednakże plan Friedmana przyjmuje kierunek wręcz przeciwny, zakładając, że zasiłek stanie się automatycznym prawem, samoczynnym, przymusowym roszczeniem wobec producentów. Całkowicie likwiduje więc efekt piętna, katastrofalnie zniechęcając do produktywnej pracy poprzez narastające podatki i wprowadzenie gwarantowanego dochodu dla niepracujących, co jest bodźcem dla rozszerzania się bezrobocia. Dodatkowo, sprawiając, że pułap dochodowy staje się niedobrowolnym „prawem”, motywuje się klientelę opieki społecznej do lobbowania na rzecz nawet wyższych pułapów, tym samym bez końca zaostrzając problem. Lecz Friedman, w pułapce angloamerykańskiego rozdziału „mikro” i „makro”, mało uwagi przywiązuje do tak fatalnego wpływu na bodźce.
Murray N. Rothbard (cz. 4): Prawdziwy Milton Friedman
13 kwiecień 2011 | Tekst pochodzi z mises.pl, autor Murray N. Rothbard, Prawdziwy Milton Friedman, Tłumaczenie: Jan Lewiński
Teraz, w swojej bardzo zachwalanej Monetary History of the United States, Friedman wykazał się swym fisherowskim uprzedzeniem w interpretowaniu amerykańskiej historii gospodarczej.[16] Benjamin Strong, bez wątpienia najgroźniejsza postać w gospodarce lat dwudziestych ubiegłego wieku, jest przyjmowany przez Friedmana z królewskimi honorami właśnie ze względu na stabilizowanie inflacji i poziomu cen w tym okresie.[17] Tak naprawdę, Friedman przypisuje kryzys 1929 roku nie poprzedzającemu go boomowi inflacji, lecz brakowi wystarczającego nadmuchania podaży pieniądza przez post-strongowską Rezerwę Federalną przed i podczas depresji.
